Amper vasgeval op die 4x4-roete van Danger Point na Kleinbaai

Daar loop ’n 4x4-roete langs die kus tussen Danger Point en die hawe by Kleinbaai, en ek dink nie baie mense weet daarvan nie.

Ek en Nathali het al ’n paar keer die begin daarvan gery, net vir die lekkerte, en elke keer op dieselfde plek omgedraai. Daar is ’n groot klip vroeg in die spoor wat ek oortuig was my Ford Ranger nie sou oorkom nie. Ons het dus daarna gekyk, omgedraai en huis toe gery. Maar die pad het aan my bly karring.

Toe kom daar ’n week waarin ek in Kleinbaai aan die huis moes werk — ek kan nie meer onthou of dit die warmwaterbad of die nuwe kaggel was nie — en een middag het my lus opgeraak. Ek het ’n pastei gekoop en Danger Point toe gery om dit te eet terwyl ek na die see kyk. As jy nog nie daar was nie: die uitsig is die rit op sy eie werd.

Op pad uit sien ek weer die klip, maar my beter gewete is toe in Gordonsbaai.

Ek het dit oorgekom. My onmiddellike tevredenheid is ’n paar sekondes later die besef dat ek nie weer daar kon afkom nie. Plaas ek maar geluister het. Wat ook al vir my gewag het, ek was verbind. Daar was geen wielspore voor my nie, so geen idee hoe lank laas iemand daar deur is nie.

Die eerste stuk klim op sand uit in ’n nou spoor, met fynbos wat aan weerskante teen die bakkie skuur. Ek ry nie gewoonlik veld nie en ek het by elke duim gekrimp. Daarna het dit interessant geword. Op plekke split die spoor, en ek het ’n paar vroeëre besluite geretireer — letterlik, ek moes heel stukke in trurat ry. Op ander plekke soek jy jou pad oor skerp klip en bid dat die skrape onder die bakkie nie permanent sal wees nie.

Dit het langer gehou as wat ek verwag het. Naby die einde is daar ’n duik: af, skerp regs, en dan links op. Daar het ek vasgeval.

Ek het ’n paar keer in lae rat vorentoe en agtertoe gerol en nêrens gekom nie. Terwyl ek daar onder gesit het, het ek ’n baie duidelike prentjie gehad van hoe ek die brandweer bel om my te kom uithaal, maar die sein was sleg en ek sou ’n ent moes loop. Toe trek ek so ver terug as wat ek kon, sluit die diff, skakel die trekbeheer af en ry daarteen op. ’n Bietjie geskuur, en ek was bo en uit.

Dit het my die skrik van my lewe gegee. Dit was ook die lekkerste wat ek nog met daardie voertuig gehad het. Dít is hoekom ek ’n 4x4 gekoop het.

Sou ek sê jy moet dit doen?

Ja, met voorbehoude.

Dit is doenlik vir ’n amateur — ek is die bewys.

Twee dinge sou ek anders doen. Ek sou dit eers loop. Dit is ’n aangename staptog op sy eie, en jy sou by daardie klip en daardie duik aankom en al klaar weet waarmee jy te doen het, in plaas van om dit uit te vind met jou voorwiele reeds daarop. En ek sou iemand saamgeneem het, wat ek nie gedoen het nie. In ’n hof is die storie nou net hoorsê. Niks hiervan is nuus vir iemand wat dit behoorlik doen nie, maar ek het dit andersom gedoen, so ek kan dit maar sê.

Buiten dit: weet waar jou lae rat en jou diff-slot is voor jy hulle nodig het, eerder as terwyl jy in ’n gat sit. Verwag fynbos aan weerskante — dit is ’n kusspoor, nie ’n gegradeerde pad nie, en die krapmerke is deel van die storie.

Ek het die bakkie daarna deurgekyk en niks permanent gevind nie, wat ek vermoed is waarvoor dit gebou is. Reg op ons voorstoep, en byna niemand gebruik dit nie.